KORKUYORLAR AMA MECBURLAR!

Biz, kalabalıktan uzak durup elli kere elimize kolonya döküyoruz; onlar koronavirüse meydan okuyor. Kimi 6 çocuğa bakmak kimisi ise koah hastası olmasına rağmen torunlarına bez alabilmek için ‘mecburiyeti’ yaşıyor. Korksalar bile onlar, hayatta kalabilmek için ayakkabı boyuyor.

Haber/Şafak Negüzel

Normalleşmenin ikinci bölümünün başladığı 1 Haziran’dan sonra, Karadeniz Ereğli’de de ‘adapte olma’ çabaları sürüyor. Pek çok meslek gurubu Covid19 hastalığı nedeni ile olumsuz etkilenirken; geçimlerini ayakkabı boyayarak sağlayan çoğu Roman vatandaşı, virüse yakalanmaktan korkma pahasına ayakkabı boyamaya devam ediyor.

EVDE ÇOCULARI VAR; “MECBURUM”
Devrim bulvarı Unpazarı caddesinde, 30 yıldır ayakkabı boyacılığı yapan 6 çocuk babası 54 yaşındaki Mustafa Kutay, gazeteciye konuşmasında, salgın döneminde sokağa çıkamadıklarını belirterek zor durumda olduğunu söyledi. Biriken kira ve su borcunun olduğunu ifade eden Kutay şöyle dedi:
“Son birkaç gündür de çarşı boş, insanlar korkuyor. Harçla borçla geçinmeye çalışıyoruz. Birde Devletimiz Nisan ayında bin lira yardım etti, onu aldık. Bize ‘koronadan korkmuyor musunuz?’  diye soruyorlar. Korkuyoruz ama ne yapalım? Evde çoluk çocuk bakıyoruz, geçinmek zorundayız. Başka bir gelirimizde olmadığı için mecburuz. Kira var, elektrik su var, 6 tane uşak var. Bunlara bakmak zorundayım. Şu duruma atlatırsak ileriye dönük umudumuz var. Bugün 2 tane ayakkabı boyayabildim.”

500 LİRA SU BORCU VAR; “HER AN KESEBİLİRLER”
20 yıldır boyacılık yapan 40 yaşındaki Selahattin Adak da, 4 çocuğuna bakabilmek için mücadele verdiğini anlattı. Birkaç aydır ödeyemediği su borcunun biriktiğini öne süren Adak, “mağduruz. Ne kiramızı verebiliyoruz ne de diğer giderlerimizi karşılayabiliyoruz. Anca iki tane ayakkabı boyayabiliyoruz. Millet virüs olayından dolayı korkuyor. Bende korkuyorum ayakkabılara dokunuyorum ama başka yapacak bir şeyim yok ki. Ev sahibim aybaşı geldiğinde kirayı istiyor. 3 aylık kira borcum var. Belediye bir kumanya kutusu verdi, o kumanya ile geçindik. Şimdi ise iki gün boya çıkıyorsa bir hafta yatıyoruz. Ondan bundan borç para alıyoruz. Öyle anlar oldu ki eve ekmek götüremedim. Belediye yarın bir gün gelip suyumu kesebilir, 500 lira su borcum birikti” diye konuştu.    

HEM KOAH HEM DE ASTIMI VAR;
AMA MECBUR, ÇÜNKÜ EVDE TORUNLARI DA VAR!
Astım ve koah hastası olmasına karşın 25 yıldır boyacılık yaparak ailesinin geçimini sağladığını söyleyen 54 yaşındaki Salih Atlasoğlu ise 3 çocuğa ve 2 toruna bakıyor. Belediye yardımları ile bir süre gıda ihtiyaçlarını karşılayabildiğini ifade eden Atlasoğlu, şunları kaydetti:
“Astım ve koah hastasıyım. Sokağa çıkma yasağının olduğu zamanlarda haliyle çıkamadım. Uzunca süre evde kaldım. Allah razı olsun Halil Posbıyık’tan bize yemek verdi, kumanya verdi. Bunlarla geçindik. Şimdi de yeniden dışarı çıktık, ekmeğimize bakacağız. Şuan bir durgunluk var, insanlar aşağıya inemiyor. Virüsten korkuyoruz ama yapacak bir şeyimiz yok. Riskli guruptayım, hastayım ama yapacak başka çarem yok. Mecburum buraya gelmeye. Gönül ister tabi evde oturayım ama! Çocukların ihtiyaçları oluyor, almam gerekiyor. Her şey ayaklardan geçiyor, biliyorum ama ne yapayım? Sadece yemekle de olmuyor; çocukların bezleri var, ufak tefek ihtiyaçlar var mecburum. Param olmadığı için gelip ayakkabı boyamak zorundayım.”